Ας γίνουμε, προς στιγμήν, λιγάκι ανθρωποκεντρικοί. Είμαι βέβαιη ότι με μικρές παραλλαγές όλοι έχουμε ζήσει τα παρακάτω (ή έστω ένα μέρος από αυτά). Τον/τη βλέπετε και το στομάχι σας γίνεται κόμπος. Είναι μακριά σας και η διάθεσή σας βρίσκεται στα τάρταρα. Εμφανίζεται και νιώθετε πως αναστηθήκατε. Δεν μπορείτε να μυρίσετε το άρωμά του/της και να μη νιώσετε μια τρυφερότητα να σας κατακλύζει. Και φυσικά, δεν έχετε μάτια για άλλη/ον, ενώ κάθε φορά που είστε μαζί νιώθετε μια ροπή προς το μέρος του/της. Προφανώς δεν χρειάζεστε εμένα για να σας πληροφορήσω ότι όλα τα παραπάνω, αλλά και πολλά ακόμη, είναι συμπτώματα της «ασθένειας» που οι πολιτισμένες κοινωνίες μας έχουν ονομάσει «έρωτα».
Εχετε όμως ποτέ σκεφθεί τι είναι ο έρωτας; Τι είναι αυτή η ακατανίκητη έλξη που σας κάνει να μην είστε ευτυχείς παρά μόνο με τη συντροφιά του «άλλου σας μισού»; Οχι, δεν θα αρχίσουμε τώρα φιλοσοφική συζήτηση! Ούτε θα δοκιμάσω να σας προσγειώσω (ή, αν προτιμάτε, ξενερώσω) λέγοντάς σας ότι για όλα τα παραπάνω φταίνε οι ορμόνες. Θα πάμε πίσω στο παρελθόν, τότε που το ανθρώπινο είδος ξεκινούσε από τις κοιλάδες της Αφρικής για να κατακτήσει τον πλανήτη. Τότε που η αντισύλληψη δεν είχε ακόμη εφευρεθεί. Φανταστείτε για ένα λεπτό τις σκληρές συνθήκες εκείνης της περιόδου και θα αντιληφθείτε πόσο σημαντικό είναι το σεξ. Νομίζετε ότι θα μπορούσε να είχε υπάρξει ανθρώπινο είδος αν οι πρόγονοί μας δεν ένιωθαν αυτή την περίεργη και δυσεξήγητη ροπή του ενός προς τον άλλον;
Αλλά, ως γνωστόν, την εξέλιξη δεν την ενδιαφέρει καθόλου αν θα υπάρξει ανθρώπινο ή άλλο είδος! Είναι μια τυχαία διαδικασία χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Πηγαίνοντας λοιπόν πίσω στο φανταστικό μας σενάριο για τους πρώτους ανθρώπους μπορούμε να υποθέσουμε ότι μόνο όσοι από τους προγόνους μας ένιωθαν τη ροπή προς το αντίθετο φύλο απέκτησαν απογόνους. Και οι απόγονοί τους όμως διέθεταν αυτή τη ροπή και έτσι απέκτησαν και οι ίδιοι παιδιά. Ετσι μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά η τάση μας για συνεύρεση, «παραπροϊόν» της οποίας είναι το πολυπληθές ανθρώπινο είδος.
Εχετε όμως ποτέ σκεφθεί τι είναι ο έρωτας; Τι είναι αυτή η ακατανίκητη έλξη που σας κάνει να μην είστε ευτυχείς παρά μόνο με τη συντροφιά του «άλλου σας μισού»; Οχι, δεν θα αρχίσουμε τώρα φιλοσοφική συζήτηση! Ούτε θα δοκιμάσω να σας προσγειώσω (ή, αν προτιμάτε, ξενερώσω) λέγοντάς σας ότι για όλα τα παραπάνω φταίνε οι ορμόνες. Θα πάμε πίσω στο παρελθόν, τότε που το ανθρώπινο είδος ξεκινούσε από τις κοιλάδες της Αφρικής για να κατακτήσει τον πλανήτη. Τότε που η αντισύλληψη δεν είχε ακόμη εφευρεθεί. Φανταστείτε για ένα λεπτό τις σκληρές συνθήκες εκείνης της περιόδου και θα αντιληφθείτε πόσο σημαντικό είναι το σεξ. Νομίζετε ότι θα μπορούσε να είχε υπάρξει ανθρώπινο είδος αν οι πρόγονοί μας δεν ένιωθαν αυτή την περίεργη και δυσεξήγητη ροπή του ενός προς τον άλλον;
Αλλά, ως γνωστόν, την εξέλιξη δεν την ενδιαφέρει καθόλου αν θα υπάρξει ανθρώπινο ή άλλο είδος! Είναι μια τυχαία διαδικασία χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Πηγαίνοντας λοιπόν πίσω στο φανταστικό μας σενάριο για τους πρώτους ανθρώπους μπορούμε να υποθέσουμε ότι μόνο όσοι από τους προγόνους μας ένιωθαν τη ροπή προς το αντίθετο φύλο απέκτησαν απογόνους. Και οι απόγονοί τους όμως διέθεταν αυτή τη ροπή και έτσι απέκτησαν και οι ίδιοι παιδιά. Ετσι μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά η τάση μας για συνεύρεση, «παραπροϊόν» της οποίας είναι το πολυπληθές ανθρώπινο είδος.
