Για κάποιους η αλλαγή είναι ένα δώρο, για κάποιους άλλους ο λόγος να στρίψουν στην επόμενη γωνία και μόνο στο άκουσμά της. Τη θέλουμε τόσο όσο τη φοβόμαστε και την χρειαζόμαστε τόσο όσο έχουμε ανάγκη την ασφάλεια. Αντιφατικό, αλλά είναι η αλήθεια. Μισείς το γάμο σου, αλλά δεν θέλεις να είσαι μόνη σου. Σιχαίνεσαι το ότι έγινες δικηγόρος, αλλά δεν μπορείς να σκεφτείς και τον εαυτό σου να ασχολείται με κάτι άλλο. Οι αλλαγές που βιώνεις είναι μικρές (το μαύρισμα του καλοκαιριού έχει αρχίσει να σε εγκαταλείπει) ή μεγάλες (εδώ ανήκουν όλα τα “χτύπα ξύλο”). Συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν ακόμα και αν δεν τις επιδιώξεις.
Η αλλαγή είναι σαν την ανοιξιάτικη μπόρα. Άλλοι την απολαμβάνουν και βγαίνουν έξω από το σπίτι να πλατσουρίσουν στο νερό. Άλλοι μένουν μέσα και την χαίρονται μέσα από το τζάμι. Άλλοι, πάλι τη μισούν τόσο, που ακόμα και η λέξη λείπει από το λεξιλόγιό τους. Ωστόσο η βροχή συνεχίζει να πέφτει… Υπάρχουν δυο πράγματα που μπορείς να κάνεις: να αντισταθείς με όλες σου τις δυνάμεις, ή να παραδοθείς. Ναι, το ξέρω, η δεύτερη επιλογή ακούγεται παράξενη και δεν είναι η πιο εύκολη για κάποιους ανθρώπους. Κάποιοι φοβούνται να παραδοθούν και να αφεθούν ελεύθεροι, γιατί αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να συνηθίσουν σε κάτι που είναι πέρα από τον έλεγχό τους. Το να μεγαλώνεις, να αρρωσταίνεις, να πεθαίνεις, να χάνεις από τη ζωή σου αυτούς που αγαπάς είναι κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Μπορείς όμως να επιλέξεις: να κάνεις μόνη σου βήματα προς την αλλαγή, ή να περιμένεις να δεις τι εκπλήξεις σου επιφυλάσσει το σύμπαν όσο σε βλέπει προσκολλημένη στην ασφάλειά σου. Θα το ρισκάρεις;